بدان شمع وجودم گشته خواموش

ساده دل به تو باختم

دل بیچاره ام را

به کدامین گناه به دردی ابدی محکوم کرده ای

پلک هایم را آ هسته بر هم می گذارم  تا

شاید در پشت پلک های بسته تو را ببینم

بیا و چشمان گریان مراببین که انتظارت را

می کشند

شقایق دو ستت خواهم داشت

من به خورشید سپردم

برای طواف نگاهت هر روز از شرق بتابد.

من به مجنون سپردم

برای پریشانی دلت از اشک های لیلی بگوید.

من به حافظ سپردم

برای خنده لبانت فال عاشقانه بگوید.

من به فرهاد سپردم

برای شکستن غم هایت با تیشه ی عشق به آن ها بکوبد

آن شب که چمدان یادگاری هایت را در دستانت دیدم

پراز بغض شدم

به وسعت آسمانت

 وبه زیبایی نگاهت خواندم

بود و نبودم برای تو فرقی ندارد

شاید تو ندانی سکوت غم انگیزت

چه گونه جانم را تسخیر کرده