مدتهاست سر قرار می روم

حتی صدای گام های تو را هم نمی شنوم

قرارمان غروب دلتنگی در کوچه ی رویا

کنار پیچک های خیال

وپشت پنجره ی دلواپسی بود

ساعت عشق وقت ریزش باران

زیر چتر بی قراری بود

آه ...تو نیامدی

ومن دوباره تنها با خاطرات آن روز ها گریه کردم

قرارمان یادت رفت

منوتو عهد کردیم هیچ وقت فراموش نکنیم

اما امروز من به عهدمان وفا کردم

وتو بی وفا شدی

کبوتر منتظرم را با نامه ای به سوی تو فرستادم

تا شاید بیایی

هنوز لادن های دلواپسی قلبم باور نمی کنند که قرارمان یادت نیست

غم را دوست دارم چون روزگار من است .

تمام خاطره ها رو به لحظه می دوزی ...

                                            پرنده باید آزاد باشد .

پرنده پرنده است آزاد است

                                    قفس را دوست ندارد؟

آخه این قلب خسته پای یکی نشسته اما بدون نمی خواست بشکنه خیلی زود

آخه این زخم کا ری چرا آروم نداری ؟

چرا میسوزی ومیسازی ومی گی دردی نداری ؟بگو.آخه بگو ..

درد نفرین تو ازدرد  این زخم کاری حتی دردایی که تو  در زندگی خود داری بدتره

                                                ای درو

تو عشق مرا با بغض رفتنت شکستی  رفتی و رها شدی

من ماندم واسیر شدم بیراهه های خانه ی من شد

دیدی مرا فراموش کردی ومن دیوانه شدم !

دیدی یادم را نبردی و مرا غریب وتنها گذاشتی ؟

دیدی مرا بی قرار کردی ومن دلواپس شدم ؟

دیدی نگاهم نکردی و مرا آرزو به دل گذاشتی ؟ 

دیدی مرا عاشق کردی و من نابود شدم ؟

دیدی مرا با خود نبردی ومن سرگردان شدم ؟

دیدی برایم لبخند نزدی ومرا بی پناه گذاشتی ؟

دیدی مرا دیوانه کردی ومن آواره شدم؟

دیدی گذاشتی ورفتی ؟

وبه قول خودت وفا نکردی؟

دیدی خیلی بی معرفتی ؟

تنها شدم ؟ غربت وبی کس شدم !

ولی عاشقت بودم ؟

ازپیش من رفتی

غرق سرزنش شدم

ولی منتظرت بودم ؟

سال ها گذشت ونیامدی ؟

مجنون شدم ؟ اندوهگین شدم

ولی بازم نیامدی !

ومن می خواهم با خواطرات ابتدای بودنت زندگی کنم

تسخیر خود درآوری

کرد

شاه عشق بودم وبا کیش رخت مات شدم